Kitaplarım için sponsor bulduk. Mebsut alcaktık, 450 lira 31 cilt. Okumam gerek ama zaten aylık kitap bütçem mutfak bütçemi aştı Napsak derken kayınpederim ben hallederim dedi, ki kendisi benim kitaplarımın yarısını alacağını söylemişti. Neyse bi arkadaşı mebsut için bana sponsor olmuş(: İlim işledikçe sevabı artacak inşaAllah sağolsun(:

Asıl konu neyken ne oldu çenem düştü. Hayatımın her alanında böyle zaten, birşeyle tam anlamıyla ilgilenmediğim için herşey yarım yarım. Bende yarımları birleştiriyorum. Hayatımızda ne kadar gariplikler var dimi? Mesela Kübra’m… Allah’ım ne garip yaratmış meleğimi.. Tam bir dost, yani bi insan böyle mi olur ? İnsan ol azcık Canım benim, o kadar iyiki sevgili eşime matematik bile çalıştırdı bi ay boyunca. Cefakar tosunum ya

Gelelim okuduklarıma…

Taha Kılınç/ Şam Kitabı

Şam’a gitmeden sevenler ve gönül bağlayanların kitabı diye tarihe geçmesi gereken kitap. Taha Kılınç, ben hazırlıktayken tefsir dersi için gelmişti okula, çıkışlarda kütüphanede Asım abi gözetiminde ders verirdi bize. O zamanlar da dilinde Şam vardı Kitap bitiminden sonra Şam’a gidip İslam Hukuku mu okusam sorularım sıklığını artırdı.

Mustafa Kutlu/ Zafer Yahut Hiç

Üstadın diğer hikayeleri kadar güzel ve güzelliği kadar da diğer eserlerinden farklı olan kitabını gözüm kapalı öykü ve hikaye severlere tavsiye ederim.

Furkan Çalışkan/ Kabahatler Kanunu

Furkan Çalışkan’ı Derkanar vs. edebiyat dergilerinden hatırlıyordum. Ardından KitapYurdu gezim sırasında karşılaştım ve hemen aldım. Güzel şiirler için uğrak mekan olabilir… Mesela;

“Hayatım/ birinin bana üçe kadar sayması gibi”

Şimdilik bunlar elimde Uzak Ülke, Öğle Uykusu gibi sıkı kitaplar var…. Sonbahar’a sıkı giriş yaptım (:

Bu şarkı dost kavramını bir kez daha sevimli kılan Kübrama gelsin. Birlikte söyleyelim (:

Nihayet geldi, hemde ilk günden tam anlamıyla geldi.

Nazlanmadan geldi, yağmuruyla, rengiyle, yenilenen kalbiyle… Serinliği ve hafifleticiliğiyle. Bana anımsattığı güzellikler ile. Ölümün  manifestosu gibi geldi bütün insanların üzerine… Şimdiden müjdeleyerek ilkini…

Şimdi güzel şarkıları gizlediğimiz yerden çıkarma zamanı, bu da sonbahar hediyesi…

Lake of  Tears/ So Fell Autumn Rain

Foto

Selamlar… Bi görünen bi kaybolan düğümü aslında yazmıştım, ama eşim konuyu ve bazı şeyleri veto  etti

Düğümü zeynebe göndermiştim, o yazmış bile… düğümün devamı merak edenler BURADAN bakabilirler.

Bu arada düğüme garip bi şekilde dahil olsam da sonuna dek takip edeceğim. Bu düğüm sayesinde çok sevimli bloglar bulup bağlantı listeme ekledim bile…

Bütün dillerde aynıyız Gazze’can… Senin adın bütün dillerde acı, benim kalbim sende atıyor. Şefkatli bir elden bahsetmiyorum can, acıların katık olduğu sabahlardan bahsediyorum. Sana acıdığımı da nereden çıkardın, düpedüz oturup kendi derdime ağlıyorum.

Sen sokağa çıkarken sarınıyorsun puşini, ben otobüse binerken, aramızda modern zaman türküsü farkı var can o kadar. Sen bana bakıp “rüküş hayat, of ne batak” diyorsun belli. Deme öyle…

Puşiden dolayı Kürt sanılıyorum, önemi var mı? Önemli olan ötekileşmişliğimle başlayan bombanın pimini çekme ihtimalimin kuvvetle muhtemel olması değil mi? Kalbimin pimini çektim bak ben, gökyüzüne bakma öyle! Başımızdan aşağı yağan havai fişek değil, dökme kurşu can! Ölüyorsun, şarkı söylemeyi bir kenara bırak!

Pakistan için üzülüyorsun sende değil mi? Herkes üzülüyor. Üzülmem sana iyi gelmedi can, onlara da gelmeyecek gibi. Bir iki ağlayıp, Ramazan kumanyası göndereceğiz… Furkanlar seçip aramızdan karadan gemiler yürüteceğiz belki. Allah üstün kılacak bir gün öyle değil mi can?

Hayır, hayır can, garip geldi, garip gidecek diyor Efendiler Efendisi. Mescid-i Aksa’nın kapısına, gariplerin garibi bırakmışlar seni.

Çocukların çok güzel can, hele küçük ellerinde, taşları sıkı sıkı tutup, koca koca tanklara atan çocukların var ya, Malcolm amcalarını dinliyorlar… Ve koskoca tanklara, dünya otoritelerine şöyle diyorlar;  “bu kadarsınız”

Ölümden korkmamak ne güzel değil mi can, şehit olamamamaktan korkmak biraz karmaşık…

Puşi sarınıyorum diye beni kürt sanıyorlar Gazze’can, kalbim sıkışsa elimi götürsem benim değil kendi dertlerine yanacaklar can…

Kendime değil bu defa sana yanıyorum can, kalbimin orta yerinde patlıyorsun…

Öykü’zen

Acil Yardım İçin Tıklayın

Zaman değişir. Hızla hem de. Daha yeni dinliyordum sanki  Kazım’ı… Eskidiler bile.

Herşey büyük bir hızla eskiyor. Mesela ellerim. Artık ellerimden bile bahsetmek istemiyorum, ellerim bitti.

Annem “beni anne olunca anlayacaksın” demişti(Bütün anneler aynısını söylüyormuş. Bende söyleyeceğim ) olmadan anladım. Zeki değilim oysa, bu kadar erken olduğu için huzursuzum. Anneannemi bile anladım. Acaba onlar gözlerini yola deviren o küçük kız çocuğunu anımsayarak mı bakıyorlar bana. Değilse eğer onlar hala anne olamamışlardır öyle değil mi? Bence o yüzden o kadar şefkatliler… “Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya…”*

Herşey değişiyor, güneş yerine yağmur değdi tenime. Bu güzel birşey… Şeyma, teyze olmak üzere(bu daha da güzel birşey ). Bende değişik birşey oldum ama hadi hayırlısı

Herşey ne kadar düzmüş meğer. Allah’ın yarattığı dünya bi sanat eseri olduğu için gözlerim kalabalıktan herşeyi pek bi karışık sanmış ama değilmiş meğer… Bu dünya bir göz yanılması Asude… Bu dünya bir göz oyalaması.

Göz yanılması ne güzel şeymiş..

Umutluyum bir gün beni de anlayacak herkes Allah’ım sevdir beni kendine.

Bu türküyü anneanneme armağan ediyorum, İyileşip horon tepsin diye… Fadime hatun naz yapma, iyileş artık

*Cahit Zarifoğlu

FOTO

Nihayet yazmaya yüreklendiren bir film çıkıp geldi yamacıma… Bugün Ofori 500. yazısına ulaştığını söylemiş bende ne zamandır Kore filmi izlemiyor ve yazmıyorum’un altını çizdim onu görünce. Ardından izleyecek bişeyler aradım. İsmine ve afişine tav olup izledim bu filmi.

Filmde işinden vakit bulamayıp ailesi ile çok fazla ilgilenmeyen bir adam çıkıyor karşımıza. Eşi ile sürekli bu ilgisizliği yüzünden tartışmalar yaşayan, bunun akabinde filmi olduğu yere sürükleyen trafik kazası ile başlıyor film.  Eşi ve kızı trafik kazası geçirmeden önce arabaları arıza yapıp onu aradığında telefona yine işinden ötürü cevap vermiyor, ardından o kaza oluyor… İşte film vicdan ve acı karışımı bir yer deşiyor insanda.

Bunların hemen akabinde otoparkta bir çocukla karşılaşıyor ve olaylar silsilesi ile hasta olan çocuğa bağlanıyor.

Her zamanki gibi filmi anlatmak yerine filmde  dikkatimi çeken yerlerii paylaşmak isitiyorum…

İlki Filmin küçük prensi, hamburger kafalısı, küçücük kalbi yetmediği için hastalıklarla boğuşan melek… Çok tatlı bir şey ya hu!

İkincisi adamın kızını hatırladığı acıklı sahnelerdi… Ki zırıl zırıl ağladım. Hele Küçük Prens’i okuma sahnesi var kızına bir sarılışı ve ona en yukardaki yıldızlı cümleyi söyleyişi varki insan kendine engel olamıyor… İşte bu cümle beni filmde vuran kısımların başında geliyordu, kendimi buldum. Mutluyken, şanslıyken bile içimde olan şeyin adı bu…

Filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum, anne babaların özellikler izlemesi gereken film şeklinde mimliyorum bu filmi. Filmi BURADAN izleyebilirsiniz…

Selamun Aleyküm ahali,

Mailler aldım.  Çok komik bi mail aldım bi de… Biri “Ezginin Günlüğü Full İndir” yazıp beni bulmuş ve tabii aradığını bulamamış. Bana baya saydırmış. İşte madem yokmuş niye yazmışım filan. Dedim ki; bana bak bana Yolarım seni…  Ben hiçte Ezginin Günlüğünü al bi de  burdan yak/indir demedim, o google amcanın bana olan hayranlığı yapacak bişey yok… Yani sen google amcaya “bim langırt nasıl ücretsiz alınır” desen yine ilk sayfada çıkarım.(inanmıyosanız deneyin!)  Ama içerikte olan tek şey “bimden langırt aldığımdır” ben aldım diye ücretsiz mi alcaksın… Bana mail de saydıran hödük, sensin hödük… Ayrıca Ezginin Günlüğü dinleyecek ruh bile yok sende, işin gücün yok bana mail mi atıyorsun!

Rahatladım asıl konuya dönebilirim

Efendim, miniciğim herbişeyim, mini laptopcığım hastalandı kendisini servise yolladım. Twitter’a bile uğramaz oldum. O yüzden buralarda seni göremiyorum filan diyenlere sebeb-i halimi ifade edeyim dedim. Size bi şarkı hediye edeyim de olay tatlıya bağlansın. Daha önce hediye etmiş olabilirim ama olsun belki unutmuşsunuzdur diye yine hediye ediyorum…

Miniciğim iyileşene dek “yastayız, kapalıyız…” Miniciğim geldiğinde görüşmek üzere…

FOTO

İbrahim Paşalı/ İstanbul Kriterlerini 2 safhalı olarak bitirdim. Araya zaman girdikçe sevdirdi kendini…

Yazar,  İstanbul’u şehirlerin içinde nereye koymamız ve neden koymamız gerektiğinden çok iyi şekilde bahsedebilmiş. Kitap, Kopenhag Kriterleri’nin, İslam kökeni yanında nasıl da halt ettiğini ifade için yazılmış. Ki Başbakan RT Erdoğan, yolumuz kesilirse “İstanbul kriterleri” ile devam ederiz demişti. (Canım o kadar çok ayrıntıya girmek istiyor, o kada çok gevezelik yapmak istiyorum ki bu konuda, Kardavi’nin İstanbul ile ilgili sözlerinden filan bahsedesim var, Süleymaniye’ye Selam durmaktan bahsedesim var…)

Başlığı kitabı okumayanlar için açmak gerekirse, yazar, İstanbul’un köklerinden nasıl olup uzak kaldığını anlatırken, İstanbul hanım/bey efendilerinin sadece Türk musiki konserlerinde bir avuç “kimbilirkimlerdenZâde”  yaşlı insanlardan oluştuğunu sanmamız ile ilgili uzun uzun konuşmasında peydâ olmuştur.

Biraz da manzara değil muhteviyat silsilesi diyebilirim. Şiddetle tavsiye ediyor ve arka kapak yazısını arz ediyorum

Meydanlar ve bütün köşeler, doğruları söylediği için dokuz köyden kovulduğunu söyleyen insanlarla dolu. Can sıkıntısından Fransızca  kursuna gidenlere, dişlerine tel taktırmış olduğu için utanan ve mecbur kalmadıkça konuşmamaya çalışan genç kızlara, kahvehane köşelerinde her gün evlatlarının hayırsızlığını konuşmalarına azık yaparak günü akşam eden yaşlı babalara, “başkan”ın konuşmasını yazmaya çalışırken tıkanan ve belki bir fikir verir umuduyla kitapları karıştıran danışmanlara, yazardan ilk ismiyle bahsedip yazarın bir cümlesini eleştiren ve böylece kendini iyi hissedenlere… Herkese ama herkese şunu anlatmaya çalıştık her yazıda: Dokuz köyden kovulmasına rağmen, hâlâ şehri bulamamış olanlar “doğruyu söyleyen” olamazlar. Doğruyu bulamamış, şehirli olamamış kişi doğruyu nasıl söylesin? Olsa olsa, kendince, yanlışları söyleyebilir “onuncu köy”ün sakinleri. Köylüler sadece yanlışları, şehirliler hem yanlışları hem de doğruları bilirler. Şehir bir çözümlemedir ve sorunları nasıl ve ne kadar çözdüğümüze şahitlik eder.

Güzel bir günün ve haftanın ardından bakıyorum. Bu iyi bir şey… Bugün sabah kahvaltısı, dost masası, dertler, filistin, kitaplar, filmler yerle bir edildi. Evim hazır temiz hazır düzenliyken, dost çağırmalık bi gündü. Merve hariç ekip tamamdı…

Önce yemek! (:

Çok güzeldi teşekkür ettim kızlar size(: Fotoları Zehra çekti.  İstanbul Kriterlerini filan konuştuk uzunca.

Söz verip yapmadığım şeyleri de bu yazıda tamam etmek istiyorum. Öncelikle burası işte o dağınık evin temizlik sonrası aslına dönüşü(:

En çok vakit geçirdiğimiz oturma odasının çok amaçlı TV dolabı oluyor bu (:

Son zamanlarda kitaplara oldukça vakit ayırır oldum bunlar yeni aldıklarım, üstte yer alan “İstanbul kriterleri/ İbrahim Paşalı” kitabı şu an elimde, kızlarda hayran kalarak kitapçının yolunu tuttular bile… (:

Çok eğlenceliydi bi de uzun zamandır almadığım bişeyi aldım, çok seviyorum ya

Allah’ım ne zaman büyüyeceğiz biz

]]> http://www.oykuzen.com/?feed=rss2&p=1362 23 http://www.oykuzen.com/?p=1352 http://www.oykuzen.com/?p=1352#comments Tue, 03 Aug 2010 00:13:36 +0000 Öyküzen http://www.oykuzen.com/?p=1352

Ece Temelkuran’ı “Kafa Dengi” tekrarında görüp okumak istedim. Kendimi buldum, sonra kitabını alıp okuyunca aynı örgütten (: olduğumu anladım.

Bütün Kadınların Kafası Karışıktır, çok severek okuduğum, başlarda biraz karışık  gibi görünen ama yerli yerince yerleşmiş bir örgü ile devam eden bir kitap. Kitapta hanımların hayatlarının bazı kesitleri çok net gelecektir gözlerinin önüne.

Mesela herkes 8-9 yaşındayken sınıfın popülerini kıskanmıştır. Hatta ben ileri gitmiş, başka sınıftan bir arkadaşa mektuplar yazdırmıştım Duygu’ya. Çok güzeldi. Temiz, düzenli saçları ve sınıf başkanıydı. Silgisini çalmıştım bi de… Utanmıyorum (:

Yalnız olmadığımı biliyorum ki kitap başıyla sonuyla bunun altını çiziyor.

İşin güzel yanı Duygu 8. sınıftayken çok çirkinleşti. Bi de geçenlerde annemlerin orada gördüm, silgiyi boşuna parçalamışım. Mektuplarda gereksizmiş, zamanlama hatası yaptığım için filan dedim içimden (:

Kitaptan bahsedemedm bir türlü. Ama kitap bu şekilde, belli kızsal şeyleri ifade edip farklı olmak ile sıradan olmanın çok mühim şeyler olmadığını gösteriyor gibi. Çok sevdiğim bölümü yazıp bitiriyorum.

Öykü

Kokusunu çoktan unuttuğum bir zaman diliminde bile, kendini parmağın ağzına asılı anımsıyorsan, öykü başlamıştır. Öykü, annenin Sümerce bir yenilgi yazıtı olmasıdır. Baba ger zaman olduğu gibi karanlık bir kapı aralığı, dikenli bir kilit sesi. O içeri girdiğinde, sen artık hep dışarıdasın.

Göğsüne abanan anne ağlamasıdır öykü, beyaz.

Öykü, istenmeyen komşu kadınların bacaklarındaki varislerde, göğsündeki kırmızı kurdelenin parçalanmasındaki anlamsızlıkta büyür.

Merkezkaç gücü engellerse de ellerimin yere düşmesini; yaşam, yine de cahilce bir sallanmadır, kulpsuz.

İkindiler ordusunun harekâtı sırasında sen, artık, bir peron öpüşmesini uzatıyor olursun; mavi.

Öykü, çekip gidememe ikiyüzlülüğünün yeniden üretimidir. O, aslında sahtekâr bir tanrıdır.

Başka türlü diyememektir.

İnsanın göğsündeki meyhanede kaç küçük memur ölüyorsa her akşam, o kadar öykü olur.

Bir Sibirya kayası olsun diye kanırttığımız yüreğin güttüğü kandır öykü.

Besleme kızın kapıcıyla yapılan düğünündeki fosforlu neşedir öykü. Limonata ve kuru pasta.

Öykü, kanatlarını kıran insana aşık olduğunu kabul etmek ve her ikindi patikasından kanat biçmektir kendine.

Öykü budur. Sürgün de…

Ece Temelkuran/ Bütün Kadınların Kafası Karışıktır


Foto